تهران - حیاتآی قــصــــه قــصــــه قــصــــه   نــــون و پنیـــــــر و پسـتـــــه یــــک زن قـــد خـمـیــــــــــده    روی زمیـــــــن نشـسـتــــــه یــــک زن قـــد خــمیــــــــــده  یـــــــــک زن دلشــکسـتـــــه  کـــه چــادرش خــاکیـــــــه  روی زمیـــــــن نــشسـتـــــه  دست میذاره رو زانــــــــوش  زانـــــوشــــو هی میمالــــه  تندتند میـگه یا علــــــــــــی   درد میــــــکشـــــه مینالــــه  شـکسـتــــه و تـکیـــــــــــده    صــــورت خیــس و گلفـــــام دست میکشه روی قبــــــــر قبـــــــر شهیـــــــد گمنـــــام آب میـــــریـــزه روی قبــــــــر  با دستـــــــــای ضعیـفــــش قبـرو مـیشــــــــوره و بـعــــد      دست میکنه تـــو کیفـــــش  از تـــــو کـیفش یـه جـعبــــه خــــرما میـــــاره بیـــــــــرون  میـــــــذاره روی اون قبــــــــر       بــهش  میگه  مادرجـــــــون  به قربـــون بـی کسیـــــــــت  چـــــــــرا مــــــادر نـــــداری؟  پنج شنبـــــــه هـا بــــه روی پــای کــــی سر میــــذاری؟ بابات کجاســـت عزیــــــزم؟ بــــــــــــرادرت خـــــــواهرت؟  حــرفــــی بزن عــزیــــــــــزم  منــــــم جـــــــای مـــــــادرت  نیـــگا نــکن کــــه پیـــــــــرم  نیــــــگا نــــــکن مریضــــــــم  تو هم عین بچّــــه مــــــــی  بچـــــــــه بــــــی نشونــــــم همون که رفت و با خـــــــود  بــــــــرده گرمــــــی خونـــــم  چه شبــــــــــها که به یــــــادش با گریـــــــــه خوابم می بــرد  ســــــــــــــــرت  رو  درد  آوردم؟  بگـــــــم بــــــازم یا بســـــــه؟ آخ الهـــــــــی بمیــــــــــــــــــرم      سنگــــــت چـــــرا شکستـــه؟  راستــــــــی یادم رفت بگـــــــم      از دختــــــــــــرم بهــــــــــــاره  اونم شـــــوهر کرد و رفــــــــــت شوهرشـــــــو دوســــت داره  خواســـــــتگارکه زیاد داشـــــت ولـــــی جـــــواب نمــــی داد میگفت عروســی باشــــــــــــه    وقتــــــــی داداشــــــم بیــاد بـــــــــــــرای ازدواجـــــــــــــــش داشتـــش خیلی دیر میشد  به پــــای باباش و مــــــــــــــــن  اونــــــم داشت اسیر میشد  همسنگــــــــر علــــــــــی بـــود  دامــــــــاد و میـــــــــگم ننــه  بــــرای مــــــن از علــــــــــــــی   یــــــــه حرفهایـــــــی میزنـه   همش چــــرا تو حرفـــــــــــام یاد علــــــــی می افتــــــــم  کجا بودیــــــــــــم عزیــــــــــــــزم    دختـــــرمــــــــو می گفتـــــــم  کنــــــــار ســـــــــفره عقـــــــــــد  وقتــــــــی اونو نشــــونـــدن یادم نمیره هــــــــــیچ وقـــــــــت وقتـــــــی خطبـــه رو خوندن  وقتــــــــــی که گفتــــــــن عروس رفتـــــــــــه که گل بچینـــــــه با گریــــــــه گفت که رفتــــــــــــه داداششـــــــــــو ببینــــــــــه  رویـــــــــــم سیــاه مـــــــــــادرم  ســــــــــــــــرت رو درد آوردم  آخ آخ ، راستــــــــــــی ببینــــم قـــــــــرص قلبمـــــو خــوردم  بغضــی کـرد و دستــــــــــــــای  لرزونـــــــــو کرد تو کیفــــش  دســـتـــــــــای پینــه بستـــش اون دستــــــــای ضعیفـــش  دست هایــی که جــــــــــا داره    آدم بــــــــــراش جـــــون بده اون دستـــــای ضعیفـــــــــــــش کـــــــه عرشـــو تکــون میده  اون دستـــــــای ضعیفــــــــــــی     کــــــــه پرشـــــــده ز پینـــــهاون دستــــــای ضعیفــــــــــــی     کـــــــــــه مـــــــرد آفرینــــــــه  دســـــت گذاشت رو زانـــوش      همـــــون کوه عشق و صبـــر  با یاعلــــــــــــــــــی بلند شـــد   بلنــــد شــــــد از روی قبــــر  دستـــــهای اون شهیــــــــــد بــــه پشــت مــــادرش بـود مـــــادر نفهمیــــــــــــد که اون   علــــــــی اکبـــرش بــــــود  مـــــادرو همراهــــــــــــی کرد      گفــــــــت که مهربونــــــــم  غصـــه نـــــخور مـــــــــــــادرم  تمامشــــــو مـــی دونـــــم شاعر : ابوالفضل سپهر